Jedną z problemów praktycznego wykorzystania wskaźnika wypłacalności polega na tym, że dla inwestora jest dość trudno znaleźć normalny rok pracy organizacji, ponieważ w okresie realizacji projektu oprócz  różnic w rozmiarach organizacji, zmienia się wiele czynników, które wpływają na rozmiar czystego zysku który zawiera księgowość (na przykład, wielkość inwestycyjnych podatkowych kredytów, które są nakładane na siebie). Zazwyczaj wypłacalności zaleca się spodziewać na trzecim-piątym roku eksploatacji podmiotu. Jednak takie podejście nie gwarantuje że wybrany okres rzeczywiście jest normalnym rokiem pracy organizacji, dla tego wyznaczają wypłacalność inwestycji wobec rzędu lat i oceniają otrzymane wskaźniki w dynamice.

Szerokie rozpowszechnienie w porównaniu do wskaźnika normy dochodu na inwestycję otrzymała metoda rozliczenia terminu zwrócenia się. Termin zwrócenia się inwestycji- jest rozliczeniowym okresem odszkodowania pierwotnych wkładów za koszt dochodu od działalności projektu. Czym on jest krótszy, tym lepszy jest projekt inwestycyjny a w przyszłości i uzyskane finanse.

Pod czas oceny efektywności długoterminowych wkładów kapitałowych cd. czasu amortyzacji lub terminu zwrócenia się liczy się czas zwrotu kwoty inwestycji za koszt obniżenia wydatków eksploatacji który zabezpieczany jest realizacja projektu. Dla nowoutworzonej produkcji czasem zwrócenia się jest ilość lat, które będą potrzebne dla tego, żeby ponowić (zwrócić) wydane na środki inwestycyjne za koszt dodatkowo otrzymanego dochodu lub zysku finansowego.

Przeczytaj także:

1. Planowanie realizacji projektów inwestycyjnych